Braga 2-0 Beşiktaş 14 Şubat 2012

Municipal Stadı’nda oynanan maçta Beşiktaş’ın gollerini 37.dakikada kafa golüyle Sivok, 58.dakikada Simao Sabrosa kaydetti.

Beşiktaş bu galibiyet sonrası tur için büyük bir avantaj yakaladı. Karşılaşmanın rövanşı 23 Şubat Perşembe günü İstanbul’da oynanacak.

Aslında Romalı Katoliklerin inanışıyla ortaya çıkan bir gün olan Sevgililer Gününün, yalnız olmayan kişiler tarafından da yapay olarak sevildiğini gözlemledim. Erkeklerin büyük çoğunluğunun böyle bir günü gereksiz bulduğundan adım gibi eminim zaten de; kızlar da kaçacak delik arıyorlar sanki. Özellikle para sıkıntısı içinde olan genç kız arkadaşlarım…

Bir de altta kalırım korkusu oluşmuş durumda zaten. Ne bileyim “Ben çok para vermedim inşallah beğenirrr…ya o çok pahalı bir şey almışsaaa…yaaaa bana çok da önemli bulmuyorum demişti amaaa ne bileyim bekliyordur o da şimdiii” gibi bir hal…Yazık! Bir de böyle can sıkıntısı var bu işlerin. Tabii ben yalnızca gözlemciyim. Ne de olsa hiç kutlamam gerekmedi. Uzun uzun yıllar önceydi azizim, yıl 1900 bilmem kaç kutlayacaktım neredeyse, ah yanlış yapmasaydım:)

Çok para verenler de var. Onlar da şöyle düşünüyor: “Yaaa çok para verdim haeee. Dandik bir şey almasa bari beee. Kaç haftadır da para biriktirdim. Kendime bile almam ben bu kadar para sayıp. Seviyorum heralde. Bu saatten sonra kavga bile etsek 15 şubatı görmeden ayrılmam uleyn”. Biliyosunuz yani böyle tipler hepimizin çevresinde kol geziyor. Bir nevi mikrop gibiler…ah sevimli mikroplar:)

Ve işte biz… biz yalnızlar… belki de birinden bir ışık beklediği için yalnız kalanlar… üzülmeyin, süzülmeyin… Bir gün geçecek. Yalnızlık da bitecek. Evet biliyorum, siz de görmek istemiyorsunuz şubat ayında pembe, kırmızı kalpler, çikolatalar, renkli şekerler, kalpli kurabiyeler… Bıktınız. Belki de 14 Şubatı gözünüzde çok büyüttünüz. Belki de çiftleri kaleşlerle taramak istediniz. Hatta bazı zaman delirdiniz. “Peki ne zaman?” derseniz, tabii ki karşısındakini sevmemesine rağmen 14 Şubatı yalnız geçirmeyen kişiler gördüğünüzde. Bazen de ayda bir yeni sevgili bulan arkadaşlar edindiğinizde…

Bu tarz insanları gören yalnızlarımız sinirleniyorlar. Haksızlar mı? Hayır. Düşünsenize, adam aylarca, yıllarca hayal kuruyor. Sevgilisi olmasını ama aynı zamanda o kişinin sevdiği biri olmasını da diliyor.  Öylesine zamanını harcamak istemiyor. Böyle yalnızlarımız birisiyle tanıştırılıp da devam etmek istemediklerinde “sen ne kendini beğenmişsin yaa…sen hak ediyon yalnız kalmayı…iyi oluyo sana” diye damgalanıyorlar aynı zamanda.

Birbirini seven ve yapay olmayıp da gerçekten hoşluklarla bugünü geçiren sevgililerin gününü zaten en içten dileklerimle kutluyorum:) Mutluluğunuz daim olsun. Ama gel gelelim delirdiğim diğer bir olay. Evliler neden sevgililer gününü kutlar? Hep bu kapitalizm be. Hepimizi esir aldı. Evli çiftlerde de muhtemelen bayanlar iteliyorlardır kutlama yapmak için. Yoksa erkeklerin umurunda değildir diye yerleşik düşüncem var bu konuda. Genelde öyle gibime geliyor. Ama evli insan sözüm sana: Vazgeç artık bu sevdadan. Evinin kadını ya da ne bileyim çocuklarının babası da olabilirsin:) Hem evlilik yıldönümünüz yok mu sizin şekerim. Ne bileyim bir de tanışma yıldönümü de kutluyorlar. Doğum günü de kutluyorsunuz. Daha ne istiyorsunuz be kardeşim? Atayım mı kendimi şu camdan(!) Mesele bu mu bu mu?

Şaka bir yana çiftlerin sevgililer gününü kutluyorum. Yalnızlarımızın da umutlarını kaybetmemeleri için en içten dileklerimi sunuyorum. Evlilere ise 14 Şubatı rahat bırakmalarını, evlilik yıldönümlerini kutlamalarını öneriyorum. ( Siz yine de sizi mutlu eden neyse onu seçin). Sevgiyle kalın:)

Bugün Ne Giysem

“Bugün Ne Giysem?”,  Show Tv’nin gündüz kuşağı bayan programları arasında izleyeni bol bir yapım. Ama bu ara bir değişik sanki…

“Nerden çıkardın şimdi bunu” demeyin. Tatilde evdeyim sıkılıyorum bu ara takılıyorum programa. Hem jürileri de çok sevimli buluyorum. İzlemeyenler için de şu bilgiyi vermeyi kendime bir borç bilirim. Jüriler Uğurkan Erez, Ivana Sert ve Hakan Akkaya. Televizyon karşısındaki pek çok kişiye göre içten sayılabilirler diye düşünüyorum bu sevimli insanları. Hem giyimciyim ya belki bir şeyler kaparım niyetiyle izliyordum bu programı.

Ama baktım ki giyimden başka pek çok şeyle karşılaşıyorum. İbretlik dersler mi istiyorsunuz? burada. Hayat hikayesiyse aradığınız, o da burada. Acıtasyon zaten bizim ülkemizde hemen hemen her yapımımızın olmazsa olmazı durumunda. Kıyafetlerin içinden bile bir ton acı çıktı açıkçası.

Bayanın biri çıkmış geçenlerde “Ben Mehmet Ali Erbil’in bayan versiyonuyum” dedi mesela. Acaba ne yaşadı ki bu ablamız bu ruh haline kapıldı da gidiyor. Gerçi bayağı da hoşsohbet ve eğlenceli birine benziyordu. İşte buradan da anlaşılıyor ki, her gülen kişi mutlu insan değilmiş.

Kiminin derdi podyumda dans etmek, kimi şarkı söylüyor, hatta kimi de zenginliğini sergiliyor. Tabi hiç de farkında olmadan canım. Kimisi de “Belki Uğurkan Bey beni manken yapmak için can atar da hayatım kurtulur.” diye boy gösterme çabasında.

Aslında ilk bölümlerde böyle değildi “Bugün Ne Giysem?”. Tam anlamıyla giyim üzerine bir yapımdı. Ama işte bilemiyorum yarışmacıları azaldı belki de o yüzden bu kadar hayat hikayesi kısmı oluyor. Ya da izleyenler azaldı ve acı daha çok prim yapıyor. Sadece bu program için değil, pek çok programımız bir müddet sonra tarz değiştiriyor. Maviyken kırmızılaşıyor adeta…

Ey şanlı, şerefli Türk Halkım! Yapımcılar mı duygularımızı sömürüyor? Yoksa biz mi buna izin veriyoruz? “Beğenmiyosan izlemesene yaa” diyor olabilirsiniz ama siz de biliyorsunuz o saatlerde televizyonu açınca pek bir seçenek yok. Esra Erol’a da bakıyorum bazen. O hepten hayat okuluna dönmüş durumda. Neyse onu geçiyorum şimdilik. Başka bir yazımda açarım. Kesinlikle değinilerek geçiştirilecek bir konu değil diye düşünüyorum. Çok kapsamlı.

Ey yapımcı amcalar, teyzeler! Halk olarak belki biraz arabesk olabiliriz ama acıya doyduk biz. Gerçekten doyduk. Yalçın Çakır amcamızın programı olsun, Nuri Alço Dedemizin filmleri olsun hepsi susuz yenen acı yemek gibilerdi ve hatta Yalçın Amcamız hala devam ediyor.

Metropol insanımız olsun, köyde yaşayan güzel, şirin mi şirin insanımız olsun gülmeyi hak etmiyor muyuz artık? Çok ağlatılmadık mı? Zaten stres içinde geçirdiğimiz gündüzleri, akşam vakitlerinde de televizyondaki ağlamaklı, derbeder, kadere mahkûm zihniyetiyle oluşturulmuş yapımlarla pekiştirmek çok mu eğlenceli zannediyorsunuz? Duyun sesimi! Duyun ve güldürün artık bizi! Aaaa haksız mıyım ama(!)?

Kardemir Karabükspor 2 Fenerbahçe 1

Süper Ligin 26. haftasında Karabüksporun kendi sahasında Fenerbahçe ile karşılaştığı maç, Karabükspor’un 2-1′lik üstünlüğü ile sonuçlandı.
 
İlk yarısı 2-0 Karabükspor üstünlüğü ile sona eren maçın ikinci yarısında Alex’in duran toptan attığı gol ile 2-1′i yakalayan Fenerbahçe, başka gol bulamayınca sahadan mağlup ayrıldı. Emre, Gökhan, Sezer, Özer, Semih gibi eksikle Karabük’e gelen Fenerbahçe, takipçisi olduğu Galatasaray ile olan Puan farkını 6′ya çıkardı. İşte maçtaki goller…

Galatasaray Kayserispor 2 Şubat 2012

Süper Ligin 26.haftasında Kayserispor’u kendi sahasında ağırlayan lide Galatasaray, maçı Melo’nun attığı kafa gölüyle 1-0 kazanmayı başardı. Maç sonuna kadar temposu yüksek süren maçta, Galatasaray seyircisinin desteği görülmeye değerdi. Şuan ki tabloya göre maç fazlasıyla 57 puana ulaşan Galatasaray, en yakın takipçisi Fenerbahçe’den 6 puanla önde bulunuyor.

Hayallerimiz ve Çevre Karmaşası

Ah evet hayallerimiz…düşünmeye başladığımız an çıktı bu durum ortaya. Bazen yoruyor, bazen umut vaat ediyor, gerçekleştiremediğimizde de üzdüğü zamanlar olabiliyor tabii…

Ben de ne hayallerle geldim bugünlerime…her şeyden memnun muyum? Yooo ne alaka. Ama gelip görmek lazım ki “ne yaptın da ne umuyorsun?” demezler mi adama? Ayıp değil mi yani. Nankörlüğüm aşikar…yerimde olmak isteyen kim bilir kaç kişi vardır?

Oysa düşlerim başkaydı…birdenbire kendimi bambaşka yerlerde buluverdim. Buna ister “kader” deyin, ister “üşengeçlik”. Hayatımın pek çok alanında dilediğim yönde ilerleyemiyorum. Bazen bunun sebebi çevrem, ama en etkili sebep ben ben ben. Henüz keşke demeye de başlamadım. Bu ne kadar iyi ne kadar kötü bilemiyorum açıkçası.

Güzelim yıllarımı verdiğim, hatta hala da vermekte olduğum eğitim öğretim hayatımı ele alırsak; Şuan eğitimini aldığım sektör kişiliğimle taban tabana zıt. Neden? Çünkü liseye geçeceğim yıl belki de ergenliğimin de oluşturduğu bir nevi travma ile “bana ne yaee, sıkıldım uleyn, yeteerrr, isyaenkarrım ben, istemyom hiç bi şey” havasındaydım. Ve böylelikle saçmalıklar yolculuğumun startını vermiş oldum. Eğitimini almakta olduğum sektör tekstil. Bana göre hoş bulunabilecek, belki millete de “moda tasarımcısı olcam” diye hava atılabilecek bir bölüm. Ama her şey uzaktan göründüğü gibi olmuyor. Bir mesleği sevmek çok mühim bir şey ki vesselam…yoksa o kafayı alıp duvara vurmak falan da kar etmeyebiliyor…

Hadi ben tekstil okumaktan memnun değilim. Peki çevremdekiler bu konuda ne düşünüyor? Aslında çevresindeki görüşleri çok da umursayan biri olmadığımı düşünüyorum. Ama bazen bir de bakıyorum ki yine düşmüşüm bir kara kuyuya! Misal eğitmenler: Onlar yetinmez, her şey senin en iyi olman içindir, öğrenmen, süper olman için çabalar dururlar.Bu çabalarına asla %100 karşılık veremezsin. Yani yok öyle biri, öyle bir şey yok. Eğitmenler Ütopya’da yaşarlar. Oralar pespembedir, şeker kaplıdır. Sen sorumluluğunu yerine getirmezsen Ütopya’nın da morali bozulur. Şeker kaplı Ütopya’cık acılaşır. O pembe yanaklı eğitmeniniz de iğneli laflarına başlar.

Gel gelelim aileme…aslında en gerçekçi olduklarını düşündüğüm, mutluluğumu isteyenler onlardır. Ama onlarda da “sen de benim gibi olma diye söylüyorum evladım, sen bu kafayla gidersen ohhh ohh” düşüncesi yerleşiktir; yok edemezsin.

Ve çevre…iç karartıcı olmak istemem ama bu en beteridir. Aile, çevreye yaranmayı sever, aile hava atmayı sever… Çevreyse en tehlikeli olanıdır.Seni yerlere göklere koyamaz, ama bir anda bir de bakarsın yerin dibine çakmış çoktan; sinsice!

Görüldüğü gibi, o kadar çok doğru vardır ki biz bu doğrularla, kendimiz olanı harmanlamaya çalışırız. Bazısı sadece kendisi olanı yaşar…Bazısı da çevresine ömrünü adar, kendisi nedir bilmez…

Kendisi olarak yaşayan, çevre tarafından bol dedikodu ve iftiraya kurban gidendir. Zaten bu kişinin, çevreyi çok da taktığı söylenemez. Çünkü şunu bilir: “çevre bugün buna doğru der, yarın da ona”

O hayatını başkaları için yoksayan zat-ı kamil…çevre seninle oynar oynar ve sonunda hayal kırıklıklarıyla yaşayan, yaşlandığında “keşke” diyerek zır zır zırlayan biri olur çıkarsın. Kendine yazık etme…çevrenden değerlisin.

Ve kendi doğrularıyla, çevresindekileri harmanlamaya çalışan ben…aslında bilirim yanlış yaptığımı ama sanırım böyle mutlu olabiliyorum. Bazen kızsam bile…

ANA FİKİR: Hayaller ertelemeye gelmiyor. Başkası için kendini feda etmeye de değmiyor. Sızısı içimize yerleşiyor. Baskılardan sıyrılıp kabımızdan çıkmak gerek.Geç kalınca gözyaşı fayda etmiyor.

Fenerbahçe 2 Beşiktaş 0 - 5 Şubat 2012

5 Şubat 2012 günü Fenerbahçe Şükrü Saracoğlu stadında gerçekleşen derbi, Fenerbahçenin 2-0′lık üstünlüğü ile sonuçlandı.

Patates Çorbası Nasıl Yapılır?

Patetes çorbası için gerekli malzemeler:

• 1 Adet havuç,
• 1 Adet patates,
• 1 Adet soğan,
• 2 Diş sarımsak,
• Sıvı yağ,
• Et suyu,
• Tuz

Terbiyesi için:

•  1 Kase yoğurt,
• 3 Çorba kaşığı un,
• 1 Adet limon

Üzeri İçin ise tereyağ yeterlidir.

Tarifi ise şu şekilde:

Tereyağ ile sıvı yağı karıştırarak bir tencerenin içine koyunuz. Daha sonra küçük küçük doğradığınız soğan ve sarımsakları da tencerenin içine atarak kavurunuz. Havuç ve patatesleri rendeleyerek karışıma ekleyiniz ve kavurmaya devam ediniz. Üzerine sıcak tavuk veya et suyunu döküp tuzunu ekleyiniz ve kaynamaya bırakınız.

Terbiyesini hazırlamak için limonu çukur bir kasenin içine sıkınız. Limonun üzerine 3 çorba kaşığı un ekleyerek karıştırmaya başlayın. Onun üzerine bir kase yoğurt ekleyin ve karıştırmaya devam edin. Terbiyeyi açmak için ilk olarak soğuk su sonrasında sıcak su kullanarak terbiyeyi açın. Bu şekilde hazırladığınız terbiyeyi karıştırarak tencereye ekleyiniz ve kaynatınız. Daha sonra çorbayı servis tabağına aldıktan sonra üzerine erittiğiniz tereyağını gezdiriniz. Afiyet olsun.. .

Malzemeler:

• 2 Yemek Kaşığı Sıvı Yağ,
• 5 Adet Orta Boy ve Soyulmuş Domates,
• 2 Yemek Kaşığı Un,
• 1 Yemek Kaşığı Domates Salçası,
• 5 Su Bardağı Sıcak Su,
• Tuz.

Hazırlanışı:

İlk önce sıvı yağ ve unu tencerede bir iki dakika boyunca kavurun. Daha sonra tencereye salçayı ilave edin ve kavurmaya devam edin. Domatesleri rendeleyin ve karışıma ekleyin, Eğer Blender’iniz var ise kullanmanızı tavsiye ederim. Domatesleride karışıma ekledikten sonra tuzu ve sıcak suyuda ekleyin. Daha sonra karışım koyulaşana kadar pişirmeye devam edin. Çorbanız koyulaştıktan ve kıvamını aldıktan sonra servis edebilir, çorbanızı rendelenmiş kaşar peynir ile birlikte yiyebilirisiniz. Afiyet olsun…